reż. Piotr Cieplak, występują: Mariusz BENOIT, Jerzy RADZIWIŁOWICZ, Bartłomiej BOBROWSKI, Cezary KOSIŃSKI oraz dziecko: Jan KMIECIK/ Franciszek KRUPOWICZ/ Jerzy KOZŁOWSKI
(dla widzów  16+)                                                                                                                     

Miejsca NP - przeznaczone dla osób niepelnosprawnych poruszających się na wózku inwalidzkim     

„Co robimy? Czekamy. [...] Czekamy na Godota”. Kwestie te po raz pierwszy padły na scenie paryskiego Théâtre de Babylone w 1953 roku. Debiut teatralny Samuela Becketta uważa się za jedno z najważniejszych wydarzeń teatralnych XX wieku. Po siedemdziesięciu latach
od tego wydarzenia Czekając na Godota na scenie Teatru Narodowego wystawił Piotr Cieplak.
Bohaterów poznajemy na pustej scenie – z kamieniem, drzewem i księżycem –
a jednocześnie w wieczności. Są zagubieni. Czasem postępują wobec siebie okrutnie, czasem pochylają się nad sobą wzajemnie, czasem bezceremonialnie z siebie drwią. Żyją i czekają.
Bo co może zrobić człowiek? Kiedy od nieskończoności stoi oko w oko z niewiadomą,
a od siedemdziesięciu lat gra w dramacie Becketta? „Złorzecząc, przeklinając, wściekając się, jednak… czekać – podkreśla Piotr Cieplak. – Całe to czekanie na jakiegoś Godota wypełnia się i ujawnia w tym, że człowiek drugiemu człowiekowi podaje marchewkę i okrywa go marynarką, kiedy drugi marznie. Buduje się gmachy etyczne, filozoficzne, religijne, żeby to jakoś określić, a to wszystko jest funta kłaków warte bez tego podstawowego gestu”.
Poszukiwanie w sobie stałego punktu, choćby namiastki pewności jest w istocie Hiobowe,
a jednocześnie tragikomiczne. Dramat Becketta kończy się słowami i didaskaliami: „To co, idziemy? / Chodźmy. Nie ruszają się”. „To jest nadzwyczajne! Ja w tym widzę rodzaj heroizmu. Jak nazwać to, co sprawia, że pozostają pod drzewem i czekają? Skąd ta dzielność?” – pyta reżyser.