Festiwal Kina Organowego w Lubinie to wyjątkowa podróż do źródeł filmowej magii – tam, gdzie obraz spotyka się z żywą muzyką, a emocje wybrzmiewają pełnią swoich możliwości. Każdego wieczoru ożywają arcydzieła kina niemego, którym towarzyszy monumentalne brzmienie organów Martina Benjamina Liebeherra, nadające każdej scenie nowy, poruszający wymiar.

To spotkanie z historią kina w jego najbardziej autentycznej formie – bez dialogów, lecz z siłą wyrazu, która nie potrzebuje słów. Na ekranie pojawią się zarówno wizjonerskie fantazje wielkiego kina, jak i niezapomniana kreacja mistrza komedii. Monumentalne obrazy pełne ekspresji i wyobraźni zestawione zostaną z geniuszem „króla komików”, którego humor do dziś zachwyca.

To możliwość spotkania, podczas którego, kino znów staje się wydarzeniem na żywo, a muzyka i obraz tworzą jedność, jakiej nie da się odtworzyć w żadnym innym medium. Zapraszamy do świata, w którym przeszłość przemawia z niezwykłą siłą – i brzmi potężniej niż kiedykolwiek.

Festiwal Kina Organowego to nie tylko projekcje filmowe. Podczas tegorocznej edycji odbędzie się również autorskie spotkanie z wybitnym polskim kompozytorem Krzesimirem Dębskim. Uczestnicy dowiedzą się, jak dźwięk buduje napięcie, wzmacnia obraz i nadaje scenom głębię.

Drugi dzień 

Film z 1923 „Jeszcze wyżej”

reż.  Fred Newmeyer, Sam Taylor

Muzyka na żywo: Michał Kocot

Oto najsłynniejszy „chłopak z sąsiedztwa” epoki kina niemego — Harold Lloyd i jego nieustraszony bohater w rogowych okularach, eleganckim garniturze i słomkowym kapeluszu.
Niepozorny marzyciel, który w filmie „Jeszcze wyżej” podejmuje walkę o miłość i lepsze życie,
a los prowadzi go na ścianę dwunastopiętrowego wieżowca. To właśnie stąd pochodzi jeden
z najbardziej ikonicznych kadrów w historii kina: zawieszony nad miastem bohater uczepiony wskazówek zegara.

Film miał premierę w Prima Aprilis 1923 roku i odniósł ogromny sukces, a Harold Lloyd
został okrzyknięty „królem komedii śmiałków”. Śmiały pomysł na realizację narodził się,
gdy aktor podczas wędrówki po Los Angeles zauważył wspinającego się po fasadzie budynku
Billa Strothersa, znanego jako Człowiek Pająk.

Jak wspominał: „Im wyżej się wspinał, tym bardziej się denerwowałem (…) Skoro to mnie tak denerwuje, to co by to dało widzom kinowym?” (haroldlloyd.com). Cóż, po ponad stu latach
od premiery, widzowie wciąż wstrzymują oddech, śledząc brawurową wspinaczkę bohatera.

Legenda filmowa głosi, że zdjęcia kręcono w naturalnej scenerii, na zawrotnych wysokościach
i bez udziału kaskadera, a sam Harold Lloyd lubił podkreślać: „Kto chciałby spaść z trzeciego piętra na materac?” (haroldlloyd.com). W rzeczywistości twórcy posłużyli się sprytnymi trikami operatorskimi i odpowiednim ustawieniem kamer, a aktor — który samodzielnie wykonywał wszystkie ewolucje — w rzeczywistości nie znalazł się wyżej niż dwa metry nad powierzchnią dachu.

Znalazł się natomiast na amerykańskim znaczku pocztowym oraz w panteonie wielkiej trójcy kina niemego obok Charliego Chaplina i Bustera Keatona.