Rok z życia rodziny, w której rodzice decydują się na separację. Anna i Magnus mają trójkę dzieci i psa – rozstali się, chociaż wciąż spędzają ze sobą czas, sklejając nową rzeczywistość.
 
Nowy film Hlynura Pálmasona zadebiutował w pozakonkursowej sekcji festiwalu w Cannes – Première. Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstikowa i oniryczna, melancholijna i wrażliwa na najdrobniejsze przejawy piękna – Miłość, która zostaje jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów.
 
Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason brawurowo odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich trójka dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać potrzaskaną rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. 
 
Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.Rok z życia rodziny, w której rodzice decydują się na separację. Anna i Magnus mają trójkę dzieci i psa – rozstali się, chociaż wciąż spędzają ze sobą czas, sklejając nową rzeczywistość.
 
Nowy film Hlynura Pálmasona zadebiutował w pozakonkursowej sekcji festiwalu w Cannes – Première. Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstikowa i oniryczna, melancholijna i wrażliwa na najdrobniejsze przejawy piękna – Miłość, która zostaje jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów.
 
Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason brawurowo odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich trójka dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać potrzaskaną rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. 
 
Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.