Trzy gitary, trzej soliści w niekończącym się dialogu z instrumentem. Wspólne dla całej trójki jest idea, że w graniu nie chodzi o to, aby instrument zdominować, że należy uznać jego fizyczność. Wspólne są również poszukiwania nowych artykulacji i preparacje brzmienia, różne natomiast ich przeznaczenie. Formuła trzech występów solowych przewiduje, że wytworzyć się może między nimi relacja wyższego rzędu, a więc dialogi zaczną ze sobą trialogować. I w tym jest społeczny sens przedsięwzięcia.