Trzęsawienie rodzi się z przekonania, że istnienie jest nieustannym drżeniem. To drżenie może być echem tęsknoty, bólu, miłości, zachwytu, narodzin, śmierci. Czasem jest ledwie wyczuwalne, a czasem przechodzi przez całe ciało jak dreszcz. To wspólne doświadczenie wszystkich ludzi, niezależnie od miejsca, czasu czy historii. Nie opowiadamy historii w tradycyjnym znaczeniu. Zamiast fabuły oddajemy Państwu ruch, obraz i symbol. Butoh nie tłumaczy, lecz odsłania. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zaprasza do odnajdywania własnych znaczeń. Ten spektakl powstał po to, by przypomnieć, że pod warstwą codziennych ról, przekonań, podziałów, wszyscy dzielimy to samo kruche doświadczenie istnienia. Drżenie jest wspólnym językiem ciała, obecnym w chwili narodzin, miłości, lęku, straty, odchodzenia. Być może, dostrzegając je w drugiej osobie, łatwiej dostrzeżemy je również w sobie. Zapraszamy więc nie do szukania jednej właściwej interpretacji, lecz do spotkania z własnym doświadczeniem. Być może to, co poruszy Państwa najmocniej, nie wydarzy się na scenie, lecz we własnej pamięci, wyobraźni lub ciele. To właśnie jest przestrzeń, którą chcemy wspólnie z Państwem otworzyć. W „Trzęsawieniu” cień nie jest jedynie efektem światła. Jest drugim aktorem.
Każdy człowiek niesie w sobie dwie obecności – tę, którą pokazuje światu, i tę, która pozostaje ukryta. Cień staje się śladem pamięci, doświadczenia i emocji, których nie sposób wypowiedzieć słowami. Nie naśladuje ciała, lecz prowadzi z nim dialog.
W pewnym sensie widz ogląda dwa spektakle jednocześnie. Pierwszy rozgrywa się w materialnym świecie – w ruchu, oddechu i drżeniu ciał. Drugi powstaje na ścianach, gdzie cienie opowiadają tę samą historię z zupełnie innej perspektywy. Są bardziej ulotne, mniej dosłowne i przez to bliższe temu, co pozostaje w pamięci po doświadczeniu.
Cień nie zna narodowości, wieku ani płci. Tak samo jak drżenie. Gdy ciało zaczyna się trząść z bólu, strachu, tęsknoty czy zachwytu, cień wykonuje ten sam ruch. Jest przypomnieniem, że pod warstwą naszych przekonań i tożsamości istnieje wspólne doświadczenie człowieczeństwa.
Można również spojrzeć na cień jak na pamięć. Ciało żyje tu i teraz, ale cień niesie zapis tego, co było wcześniej. Jest echem przeszłości i zapowiedzią przyszłości. Towarzyszy nam nieustannie, choć najczęściej go nie zauważamy. Dopiero odpowiednio skierowane światło pozwala go zobaczyć.
Dlatego w „Trzęsawieniu” światło nie służy wyłącznie temu, by oświetlić aktora. Ono wydobywa niewidzialne. Pozwala zobaczyć to, czego samo ciało nie potrafi już wyrazić. Dzięki temu spektakl staje się opowieścią nie tylko o ruchu, lecz także o jego odbiciu – o tym, że każda historia ma swoją drugą stronę, a każda obecność pozostawia ślad.
Być może właśnie ten ślad jest najtrwalszą częścią naszego istnienia.
