Opera performatywna zbudowana w oparciu o najnowszy dramat Elfriede Jelinek (2024). Napisany w poetyckim języku utwór z wieloma odniesieniami do literatury, sztuki, mitologii i bieżących wydarzeń opowiada o katastrofie klimatycznej. Pierwsza część Słońce, do dzieła!, to wielogłosowy monolog zmęczonego Słońca, przybierającego diabelski ton Mefistofelesa z Prologu w Niebie Fausta – Słońca, które postanawia zniszczyć ziemię i ukarać ludzi. Natomiast w ostatniej części Popiół autorka opisuje śmierć planety i w bardzo osobistym tonie nawiązuje również do niedawnej śmierci męża, utraty, żałoby, przemijania.