400 Stopni do obłędu to przedstawienie oparte na noweli Latarnik” Henryka Sienkiewicza. Opowiada o miłości, poświęceniu, samotności i sensie życia. Głównym problemem, poruszonym w spektaklu jest samotność. Dotyka ona wielu z nas i niesie ze sobą bardzo duże konsekwencje. Często bardzo doświadcza osoby z niepełnosprawnościami, które odizolowane od społeczeństwa cierpią niezauważalne.

Oś spektaklu skoncentrowana jest na emocjach głównego bohatera - Skawińskiego. Wieczna tułaczka doprowadza go tylko do jednego pragnienia - stabilizacji, którą ma nadzieję odnaleźć w latarni morskiej. Niestety chwilowa radość nie trwa długo. W swojej samotni zaczyna coraz bardziej oddalać się od społeczeństwa, traci kontakt z ludźmi, zapomina kim jest, pogrąża się w odrętwieniu, zapada w stan półczuwania - pół snu, pół śmierci. Jest bliski obłędu.

Spotykamy się na małej wyspie odizolowanej tylko pozornie od innych ludzi. Bowiem często ta granica jest tylko pozorna. Często nie widzimy, po prostu, że ktoś jest obok. Widzowie stają się mieszkańcami Panamy i wspólnie przeżywają historię latarnika i jego przyjaciół. Tworzą wspólnotę zarówno w momentach szczęścia jak i izolacji. Żyjemy w świecie, w którym codziennie wielu z nas mierzy się z poczuciem braku sensu naszej egzystencji. Samotność ma bowiem wiele twarzy ale każda z nich bywa bardzo niebezpieczna. W każdej może dzielić nas tylko krok od obłędu.